آسماری

   حکایت

گلستان سعدی 

 درعبرت پادشاهان 

 دريكى از جنگها، عده اى را اسير كردند و نزد شاه آوردند.

 شاه فرمان داد تا يكى از اسيران را اعدام كنند.

 اسير كه از زندگى نااميد شده بود، خشمگين شد و شاه را مورد سرزنش و دشنام خود قرار داد.

  كه گفته اند: هر كه دست از جان بشويد، هر چه در دل دارد بگويد.

                       وقت ضرورت چو نماند گريز       دست بگيرد سر شمشير تيز

 ملک پرسيد: اين اسير چه مى گويد؟

 يكى از وزيران نيک محضر گفت : ای خداوند همی گويد:

 والكاظمين الغيظ و العافين عن الناس

 ملک را رحمت آمد و از سر خون او درگذشت.

 وزير ديگر که ضد او بود گفت :

 ابنای جنس ما را نشايد در حضرت پادشاهان جز راستی سخن گفتن.

 اين ملک را دشنام داد و ناسزا گفت .

 ملک روی ازين سخن درهم آمد و گفت :

 آن دروغ پسنديده تر آمد مرا زين راست که تو گفتی .

 که روی آن در مصلحتی بود و بنای اين بر خبثی . 

  چنانكه خردمندان گفته اند:

   دروغ مصلحت آميز به ز راست فتنه انگيز  

                هر كه شاه آن كند كه او گويد         حيف باشد كه جز نكو گويد 

 وبرپيشانى ايوان كاخ فريدون شاه ، نبشته بود:

        جهــــــان اى برادر نماند بـه كس         دل اندر جهـــــــــان آفرين بند و بــس 

        مــــــكن تكيه بر ملك دنيا و پشت         كه بسيار كس چون تو پرورد و كشت

        چــــــو آهنگ رفتن كند جان پاك        چه بر تخت مــــردن چه بر روى خاك

                                             * * * *

قطعه فیلمی از حضور گروه آسماری در آرامگاه حالوزال

      خداونــــــد  نشستــه  سر عدل  و داد            به ای دس ادی او به او د س داد

      زدستــی که دادی ، یه دست دی ادت            یکی دینه زیدی ، یکی دی  گــرت

      که گـــژد یـــن ابو با کُـــله هم نــورد           اما  نیشت  او  نیگذرته   ز  بـــرد

      قیامـــــت   درسته  که  هد  آخــــرت           اما  ری  زمین هم  ایا  چن  کِِِِِرِتِ

     قیامــــت  کِلِت  هـــد  به  دنیا  بّسـی             مــحاله   بدر  ره  سلامت   کسی